Home (집) feat. Lee Sora

Hangul:

문턱은 넘어서면 어지러워.
내게 편한 나의 경계선이어서.
심장만 어지럽혀 치워둔 쓸모없는 감정은 먼지 덮여.
여길 벗어나면 죽음.
익숙한 슬픔보다 낯선 행복이 더 싫어서,
걸음 버린 나…
헌신발이 될까만 겁이나.
세상, 세월, 사람 날 꺾어 신어서.
잊고 있어.
문 앞에 수북이 쌓인 신문과 고지서처럼 나와 상관없는 세상의 생각,
요구들 내 앞에 늘어놓지 마.
This is my home.
Leave me alone.
여기만은 들어오지 마.

이젠 눈물 없이도 운다.
그저 숨 쉬듯이 또 운다.
집이 되어버린 슬픔을 한 걸음 벗어나려 해도 문턱에서 운다.
나도 모르게 운다.

내게 행복할 자격 있을까?
난 왜 얕은 상처 속에도 깊이 빠져있을까?
사는 건 누구에게나 화살세례지만 나만 왜 마음에 달라붙은 과녁이 클까?
감정이 극과 극 달리고, 걸음 느린 난 뒤떨어져 숨 막히고 내 맘을 못 쥐어.
세상을 놓쳐. 몇 걸음 위 행복인데 스스로 한단씩 계단을 높여.
누구에겐 두려운 일 하지만 내겐 웃음보다 자연스러운 일.
사람이 운다는 것은 참을수록 길게 내뱉게만 되는 그저 그런 숨 같은 일.
Let me breathe.
슬픔이 내 집이잖아.
머물래 난, 제자리에.
잠시 행복 속으로 외출해도 반듯이 귀가할 마음인 걸 이젠 알기에.

이젠 눈물 없이도 운다.
그저 숨 쉬듯이 또 운다.
집이 되어버린 슬픔을 한 걸음 벗어나려 해도 문턱에서 운다.
나도 모르게 운다.

집이 되어버린 내 슬픔 속에 그댈.
집이 되어버린 내 슬픔 속에 그댈 초대해도 될까?

이젠 눈물 없이도 운다.
그저 숨 쉬듯이 또 운다.
집이 되어버린 슬픔을 한 걸음 벗어나려 해도 문턱에서 운다.
나도 모르게 운다.

Romanizacja:

Mun teogeun neomeoseo myeon eojireo wo
Naege pyeonhan naye gyeong gye seoni eoseo
Shimjang man eojireob hyeo chiwo dun
Sseulmo eobtneun gam jeongeun meonji deopyeo

Yeogil biseo namyeon jugeum, iksuk han seulpeum
Boda nasseon haengboki deo shilheoseo
Georeum beorin na, heonshin bari dwelkka man geobina sesang
Sewol, saram nal kkeokkeo shineoseo

Itgo isseo, mun ape su buki ssahin shin mun gwa gojiseo
Cheoreom nawa sang gwan eobtneun sesang ye saenggak yogudeul nae ape
Neureo nohjima, This is my home, Leave me alone
Yeogi maneun deureo ojima

Ijen nunmul eobshi do unda
Geujeo sumshwi deushi tto unda
Jibi dwe eo beorin seulpeumeul
Han georeum beoseo naryeo haedo
Mun teogeseo unda
Nado moreuge, unda

Naege haengbok hal jagyeok isseulkka?
Nan wae yateun sangcheo soge do gipi bbajyeo isseulkka?
Saneun geon nugu ege na hwasal serye jiman
Naman wae maeume dalla buteun gwanyeoki keulkka?
Gam jeongi geuk gwa geuk dalligo
Georeum neurin nan dwi tteoreojyeo sum makhigo
Nae mameul mot jweo, sesangeul nohchyeo
Myeot georeum wi haengbok inde seuseuro handan sshik gyedaneul nopyeo
[Lyrics from ohmyitskpop.com. Visit for more Kpop lyrics, translations, & chords]
Nugu egen duryeo unil
Hajiman naegen useum boda jayeon seureo unil
Sarami unda neun geoseun
Chameul surok gilge nae baet geman dwe neun geujeo geureon sum gateun il

Let me breathe
Seulpeumi nae jibi janha meo mullae nan jejari e
Jamshi haengbok sogeuro wechul haedo ban deushi
Kwi ga hal maeum ingeol ijen algi e

Ijen nunmul eobshi do unda
Geujeo sumshwi deushi tto unda
Jibi dwe eo beorin seulpeumeul
Han georeum beoseo naryeo haedo
Mun teogeseo unda
Nado moreuge, unda

Jibi dwe eo beorin nae
Seulpeum soge geudael
Jibi dwe eo, beorin nae
Seulpeum soge geudael
Chodae haedo dwelkka?

Ijen nunmul eobshi do unda
Geujeo sumshwi deushi tto unda
Jibi dwe eo beorin seulpeumeul
Han georeum beoseo naryeo haedo
Mun teogeseo unda
Nado moreuge, unda

J. Angielski:

[Tablo]
It’s dizzying to step over the threshold. It’s a familiar border.
Needless feelings that I pushed away because they cluttered my heart are coated with dust
If I leave here, it will be death. I dropped my steps, for I hated the unfamiliar happiness more than familiar sorrow…
I’m afraid that I will be a used-up shoe. The world, the time, the people put me on crooked. Forget.
What the world thinks piles up like the mountains of newspapers and notices in front of my door. Do not lay out all those demands.
This is my home. Leave me alone. Do not come in, anywhere but here.

[LeeSora]
Even without the tears I cry now.
I just cry like I breathe.
Even when I try to get out of the sorrow-turned-house, on the threshold I cry.
Without realizing I cry.

[Tablo]
Would I have the right to happiness? Why is it that I’m mired so deeply in such shallow wound.
Living is like getting through a hail of arrows, but why do I have such a big target tacked on my heart?
Emotions run the extremes, and I get left behind, slow-feet-ed. I can’t grasp my heart.
I let the world slip through. With happiness only few steps up, I crank up more stairs myself.
For some people all this would be terrifying, but for me its more familiar than laughing.
Crying is just like breathing, the longer you hold it the longer you will exhale.
Let me breathe. Sorrow is my home. I’ll stay, right here, where I was.
Even when I go out to happiness, I know well now that I’ll always come back home.

[LeeSora]
Even without the tears I cry now.
I just cry like I breathe.
Even when I try to get out of the sorrow-turned-house, on the threshold I cry.
Without realizing I cry.

[Tablo]
To the sorrow that has become my home,
To the sorrow that has become my home, can I invite you?

[LeeSora]
Even without the tears I cry now.
I just cry like I breathe.
Even when I try to get out of the sorrow-turned-house, on the threshold I cry.
Without realizing I cry.

J. Polski:

[Tablo]
Przekroczenie progu przyprawia o zawrót głowy. To rodzinna granica.
Niepotrzebne uczucia, które odepchnąłem, bo zaśmiecały mi serce, skryły się w kurzu
Jeśli odejdę tu, czeka mnie śmierć. Zgubiłem kroki, znienawidziłem nierodzinne szczęście bardziej od rodzinnego smutku…
Boję się, że będę zużytym butem. Świat, czas, ludzie postawili na mnie krzyżyk.
Zapomnij.
To, co świat myśli piętrzy się jak góra gazet i ujawnia się przed moimi drzwiami. Nie układaj tych wszystkich żądań.
To mój dom. Zostaw mnie samego. Nie wchodź do środka, tylko nie tu.

[LeeSora]
Płaczę nawet bez łez.
Płaczę tak, jakbym oddychała.
Nawet kiedy próbuję wyjść z tego domu smutku, płaczę na progu.
Nawet nie zdaję sobię z tego sprawy.

[Tablo]
Mam prawo do szczęścia? Dlaczego jestem zagłębiony tak bardzo w tak płytką ranę.
Życie jest jak przedzieranie się przez grad strzał, ale dlaczego mam tak wielki cel przypięty do serca?
Emocje szaleją, zostaję zostawiony z tyłu, powolny. Nie mogę chwycić własnego serca.
Pozwalam światu się prześlizgnąć obok. Ze szczęściem tylko kilka kroków wyżej, sam tworzę nowe schody.
Dla niektórych ten świat jest przerażający, dla mnie jest bardziej znajomy niż śmiech.
Płacz jest jak oddychanie, im dłużej wstrzymujesz, tym dłużej będziesz wydychał.
Pozwól mi oddychać. Smutek jest moim domem. Zostanę tu, właśnie tu, gdzie jestem.
Nawet jeśli wyjdę do szczęścia, dobrze wiem, że zawsze wrócę do domu.

[LeeSora]
Płaczę nawet bez łez.
Płaczę tak, jakbym oddychała.
Nawet kiedy próbuję wyjść z tego domu smutku, płaczę na progu.
Nawet nie zdaję sobię z tego sprawy.

[Tablo]
Do smutku, który stał się moim domem,
Do smutku, który stał się moim domem, mogę cię zaprosić?

[LeeSora]
Płaczę nawet bez łez.
Płaczę tak, jakbym oddychała.
Nawet kiedy próbuję wyjść z tego domu smutku, płaczę na progu.
Nawet nie zdaję sobię z tego sprawy.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s

%d blogerów lubi to: